หลังจากฝนตกทุกวันในช่วงนี้กำลังจะผ่านไป วันสองวันมานี่ก็เริ่มจะมีแสงแดดให้เห็นบ้างแล้วค่ะ ผู้เขียนจึงได้โอกาสนำสมุด sketch ออกไปถ่ายรูปกลางแจ้งเสียที
ชีวิตส่วนใหญ่ผู้เขียนวนเวียนอยู่แต่ในห้องทำงาน และรู้สึกเครียดกับข่าวสารบ้านเมืองที่ทุก channel พูดเรื่องน้ำท่วมกันทุกวัน ไม่พูดเปล่าค่ะ เริ่มจะมีการตั้งวงถกเถียง เชิญคนนั้น-คนนี้มาร่วมกันวิเคราะห์ต่างๆนานา ทั้งคนที่น่าจะไม่ได้เชี่ยวชาญเรื่องน้ำ แต่อาจจะเป็นคนวงนอก เข้ามาร่วมการติติง เหน็บแนม และก่นด่า ยิ่งทำให้บรรยากาศหนักอึ้งมากขึ้นไปอีก แบบนี้คงเรียก rating หรืออย่างไรกัน?
บ้านผู้เขียนเองอยู่ในโซนที่รับผลกระทบ แต่พอดีปีนี้รอดตัวไปอีกปีค่ะ คือไม่ได้ท่วมหนักเหมือนปี 2554 ที่ต้องซื้อเรือมาพายกันในบ้าน ทว่าพอผ่านไป 15 ปี เรือถูกวางพิงไว้หลังบ้านไม่ได้ใช้ ที่บ้านก็เพิ่งจะขนไปให้บ้านญาติที่เขาอยู่ติดแม่น้ำเมื่อต้นปี สรุปว่าตอนนี้ไม่มีเรือแล้ว หรือว่าต้องไปซื้อมาไว้อีกดีไหมนะ คืออย่างน้อยควรต้องมีติดบ้านไว้จริงๆ
ผู้เขียนรู้สึกไม่ค่อยจะสบายใจเท่าไหร่ ก็เลยหันมานั่งวาดรูปอีกตามเคย วาดออกมาแล้วก็ดูว่าเส้นสายมันออกจะมั่วๆ แต่พยายามวาดไปอย่างอิสระที่สุดค่ะ ไม่คาดหวังให้สวย หรือให้ดูออกว่าอะไร5555
ทีแรกหน้าที่เห็นในภาพก็มีภาพสีมั่วๆปาดไปๆมาแหละค่ะ เพิ่งจะเอามาใส่เส้นลงไปทีหลัง โดยจินตนาการเล็กน้อยว่าจะทำให้เห็นเป็นป่า เพราะโทนสีเดิมมีเขียวๆอยู่ มีป่าแล้วก็ควรจะมีสัตว์สักหน่อยค่ะ เติมกระต่ายลงไปหนึ่งตัว เห็นหูแบบนี้ต้องกระต่ายแน่ ไม่ใช่แมว...ฮ่าาา
ว่าแต่ว่าถ่ายภาพด้วยแสงธรรมชาติ หรือแสงแดดด้วยกล้องใหญ่นี่มันออกมาสวยดีนะคะ คำว่ากล้องใหญ่ของผู้เขียนคือ กล้อง DSLR ไม่ใช่กล้องมือถือ เอามาปรับแสงอีกเล็กน้อยใน Photoshop Lightroom ก็ทำให้ภาพออกมาดูมีสกุล มีระดับขึ้นมาทีเดียว อิ อิ
กว่าจะเข้าใจคำว่า "ถ่ายรูปเป็น" ก็ใช้เวลาหลายปีเลยค่ะ เหมือนกับหลายสิ่งอย่างในโลกนี้ เกิดมาก็ทำไม่เป็นมาตั้งแต่เกิด ต้องมาฝึกเอา บางทีอุตส่าห์ไปเข้าคอร์สกับชาวบ้านเขาก็ยังทำไม่เป็นอยู่ดี ไม่เข้าใจว่าตัวเองไม่เข้าใจอะไร สุดท้ายมาเริ่มเข้าใจก็ตอนช่วงหลังเกษียณออกมาแหละค่ะ อาศัยดูจากคลิปใน Youtube แล้วมาทดลองด้วยตัวเอง มันยากตรงที่ถ้าสงสัยขึ้นมาก็ไม่รู้จะถามใคร ถือการตั้งคำถามแบบคนไม่รู้นี่มันก็ยาก พวก Beginner มักไม่เข้าใจศัพท์แสงวิชาการ จะไปถามคนที่เขาเก่งๆแล้วก็ถามไม่ถูก
ช่างเถอะ เมื่อมันผ่านไปแล้ว คือลงมือทำแล้วจะรู้ไปเอง นี่ก็เลยวาดไปเถอะ วาดๆไป ไม่ได้คาดหวังว่าจะสวย แค่ทำแล้วรู้สึกดี
ยังไม่รู้เลยว่าชีวิตวันข้างหน้าจะเป็นอย่างไร เขาว่ากันว่าอีกหน่อยกรุงเทพจะจมน้ำ แล้วทีนี้จะอยู่กันอย่างไร คิดแล้วก็ปวดหัว จะหนีทันไหมเนี่ย อ้าว...ไหงกลับไปเรื่องน้ำท่วมอีกจนได้
กลับไปเรื่องวาดรูปค่ะ รูปที่เห็นใช้สี Acrylics ร่วมกับปากกา Brush Pen ที่ซื้อกองไว้จนฝุ่นจับ โชคดีที่เปิดฝาออกมาแล้วยังใช้ได้ คือมีบางแท่งสีแห้งหมดแล้ว น่าเสียดายที่ทิ้งไว้นานไม่ได้ใช้ ความที่ว่ามีอุปกรณ์พวกนี้อยู่จำนวนมาก ใช้ไม่ทัน แต่มีไว้ก็รู้สึกดี (อมยิ้ม)
ว่าแล้วที่ผู้เขียนเคยถูกครหาจากพี่ที่ทำงานคนหนึ่ง (ที่ชอบวาดรูปเหมือนกัน) ว่ามีอุปกรณ์เยอะจนไปเปิดร้านขายเครื่องเขียน หรือพวกอุปกรณ์ศิลปะก็น่าจะเหมาะนะ คือเวลาไปซื้ออะไรใหม่ๆมาพี่เค้าก็เอามาอวด เพราะเป็นคอเดียวกัน พูดกับคนอื่นแล้วเขาฟังไม่รู้เรื่อง
เป็นชีวิตสมัยทำงานในอีกแง่มุมที่มีความสุขค่ะ ไม่เคยคิดเลยว่าวันหนึ่งผู้เขียนจะต้อง early ออกมาตั้งแต่อายุไม่ถึง 50 เลยด้วยซ้ำ ชีวิตเป็นสิ่งคาดเดาไม่ได้ใช่ไหมคะ
นั่นละค่ะ ถึงได้บอกว่า คิดอะไรแล้วให้รีบทำเลย เพราะไม่รู้ว่าชีวิตจะเล่นตลกเมื่อไหร่ พลิกฟ้า พลิกดิน เผลอๆแค่ข้ามคืนชีวิตก็อาจเปลี่ยนไปไม่เหมือนเดิม
อะไรที่ไม่เคยเกิด กลับเกิด เช่นคนที่บอกว่าปี 2554 น้ำไม่ได้ท่วมบ้าน แต่ปีนี้ 2569 ทำไมท่วม (วะ)
แล้วชีวิตจะไปต่อยังไงดี...
ทิ้งท้ายเอาไว้ตรงนี้ล่ะค่ะ ว่าต้องกลับไปคิดต่อ
ขอบคุณที่ติดตามอ่านกันนะคะ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น