ตุลาคม 15, 2569

"ค่าตอบแทนรวม" กำลังกำหนดชีวิตคุณ

 


วันนี้จะขอคุยเกี่ยวกับเรื่องเงินๆทองๆแบบชาวบ้านๆให้ฟังอีกสักมุมนะคะ

ความที่ว่าอยู่ในวงการค่าจ้างเงินเดือน หรือเป็น HR สายบริหารค่าตอบแทนและบริหารค่าจ้างเงินเดือนมาเกือบตลอดชีวิตการทำงาน เรียกว่าเป็น "วิชาเอก" ของผู้เขียน ไม่นับว่าแล้วก็ทำหลายอย่างด้วย หมายถึงทำแทบทุก Module ของงานบริหารทรัพยากรมนุษย์ ก็เลยมีบางอย่างที่อยากพูดมานาน

คือก่อนหน้าตอนยังทำงานบริษัท จะพูดอะไรก็พูดลำบากค่ะ เพราะติดเงื่อนไขหลายอย่าง เช่น พูดไปพูดมาเดี๋ยวจะกลายเป็นนำข้อมูลของบริษัทมาเปิดเผยไหม ทำงานในวงการนี้ต้องระมัดระวังมากๆ ทั้งที่เมื่อเกือบสิบปีก่อนยังไม่มีเรื่องการรักษาข้อมูลส่วนบุคคล หรือ PDPA แต่คุณผู้อ่านก็คงจะรู้ ว่าเรื่องเงินเดือนเป็นความลับมาแต่ไหนแต่ไร โดยเฉพาะในมุมของการทำงานบริษัทเอกชน

การบริหารค่าจ้างเงินเดือน ขอเรียกรวมๆแบบนี้ไปก่อน สำหรับในบริษัทเอกชนบางแห่งก็มีสิ่งที่เรียกว่า โครงสร้างเงินเดือน บางแห่งก็ไม่มี

หรือบางแห่ง "มี" แต่ไม่ได้เอามาใช้ หรือบางที "ใช้ไม่เป็น" คือ มีก็เหมือนไม่มีนั่นแหละค่ะ

ผู้เขียนสังเกตว่าบริษัทที่มีโครงสร้างเงินเดือน และมักนำมาใช้อย่างเข้มแข็ง ก็มักจะเป็นบริษัทข้ามชาติ คือบริษัทแม่เขาใช้โครงสร้างเงินเดือนอยู่แล้ว บริษัทลูก หรือบริษัทสาขาที่ตั้งในประเทศไทยก็เลยต้องใช้ค่ะ

ที่จะคุยวันนี้ก็จะแตะๆเรื่องโครงสร้างเงินเดือนไว้แค่นิดเดียว เพราะมันมีเรื่องราวอีกมากมายเป็นมหากาพย์ ไม่รู้ว่าจะมีใครอยากอ่านไหม

เอาเป็นว่าเรื่องเงินเดือนเป็นส่วนหนึ่งของคำว่า ค่าตอบแทนรวม ภาษาเทคนิคเรียก Total Remuneration

ในค่าตอบแทนรวมก็จะประกอบด้วย เงินเดือน ที่ทุกคนต้องรู้จักแน่ กับอีกหลายคำ เช่น ค่าล่วงเวลา ค่าครองชีพ เงินโบนัส ค่ากะ ค่าขึ้นเวร  ค่าวิชาชีพ ค่าสารพัด...ฯลฯ คือคำพวกนี้แล้วแต่บริษัทจะตั้งชื่อ แล้วในแต่ละบริษัทก็อาจจะมีคำเรียกไม่เหมือนกัน รูปแบบการจ่าย วิธีการจ่าย อาจต่างกันได้อีก เช่น จ่ายเป็นรายเดือน รายครึ่งเดือน รายวัน จ่ายเหมา จ่ายแบบ Variable Pay หรือ Fixed Pay เป็น Long term Incentive ไหม หรือ Short Term Incentive 

สรุปว่าจ่ายเป็นเงินก็แล้วกันนะคะ เอาง่ายๆจะได้มองภาพออก

นอกจากค่าตอบแทนข้างบนที่จ่ายในรูปเงินสด  จ่ายพร้อมกันเข้าบัญชีคุณในวันเงินเดือนออก แต่ใน Pay Slip ก็จะระบุเอาไว้ว่าเป็นค่าอะไรบ้าง นอกจากนี้จะมีค่าตอบแทนที่ไม่ได้มาในรูปตัวเงินอีกค่ะ ซึ่งเราอาจจะลืมคิดไป

 อย่าลืมพวกสวัสดิการต่างๆนานาอีกหลายอย่างมาก ที่แฝงไว้ในนโยบายด้านค่าตอบแทนอีกค่ะ พวกนี้ไม่ได้เห็นเป็นเงินเข้าบัญชี แต่มีไว้รองรับยามเราเจ็บป่วยบ้าง ครอบครัวเจ็บป่วยบ้าง พวกเงินกู้ฉุกเฉิน พวกเบี้ยประกันกลุ่ม ทั้งแบบประกันชีวิต ประกันสุขภาพ เงินช่วยเหลืองานศพ ฯลฯ สารพัดค่ะ

ถ้าเป็นกลุ่มข้าราชการก็น่าจะมีพวกเงินบำนาญหลังเกษียณที่มีสูตรคำนวณตายตัว

สิ่งเหล่านี้จะถูก pack รวมเป็น package การจ้าง ในแต่ละตำแหน่ง แต่ละระดับ (ระดับพนักงานทั่วไป ระดับผู้บริหาร เป็นต้น) ล้วนจะถูกออกแบบให้ต่างกันไปอีก  ใครได้มากได้น้อยก็มีปัจจัยหลายตัวเกี่ยวข้อง เล่าได้อีก 3 วันไม่จบ5555

สรุปอีกที ค่าจ้างมีสองแบบใหญ่ๆ คือแบบเป็นเงิน กับแบบไม่เป็นเงิน 

ที่จะพูดวันนี้ว่ามันกำหนดชีวิตยังไง ก็จะ focus แค่กลุ่มพนักงานบริษัท  กับข้าราชการ 

มาดูข้าราชการกันก่อนนะคะ พูดเฉพาะกลุ่มที่เขามีบำนาญใช้หลังเกษียณ (คือข้าราชการเขาก็มีของเขาหลายบัญชี หลายประเภทมาก เช่น ตำรวจ ทหาร ครู แพทย์ ซึ่งผู้เขียนไม่ได้รู้ลึกนะคะ)

ที่ระบบถูกออกแบบมาคือ Total Remuneration ของข้าราชการเขามีเงินบำนาญอยู่ด้วย ดังนั้นเขาจะมาได้เงินเดือนเยอะๆเต็มเหนี่ยวอย่างพนักงานบริษัทเอกชนคงจะยากค่ะ มันจะกินงบประมาณมหาศาล เขาก็ต้องคำนวณให้ดีว่าจ้างหนึ่งคน แต่ต้องจ่ายให้จนคนนั้นตาย แถมสวัสดิการระหว่างยังไม่เกษียณก็จ่ายยันคู่สมรสและบุตรด้วยนั้นมันต้องใช้เงินเท่าไหร่????

ดังนั้นระหว่างทางชีวิตการทำงานของข้าราชการจะเหนื่อยหนักมาก เงินเดือนน้อย แต่รายล้อมด้วยหนี้สิน เพราะทนทานไม่ได้ ต่อกระแสสังคม และการตลาด ที่หลอกล่อให้ต้องจ่ายเพื่อให้เหมือนๆกับคนอื่น... ไหนจะต้องส่งลูกเรียน ผ่อนรถ ทำให้พบว่าข้าราชการจำนวนมากติดบ่วงหนี้สินมหาศาลไปยันเกษียณ ไม่รู้หนี้จะใช้หมดไหม

ที่เป็นแบบนี้เพราะ "ค่าตอบแทนรวม" กำลังกำหนดชีวิตให้ต้องเป็น 

แต่ถ้าคุณรู้ก่อน...ก็อาจมีทางรอด 

ทางรอดก็คือถ้ามีหนี้ ก็ต้องรีบหลุดออกมาให้ได้ค่ะ




ส่วนกลุ่มพนักงานบริษัทเอกชน แม้ค่าตอบแทนรวมจะถูกออกแบบมาไม่เหมือนกัน แต่ผู้เขียนพบว่า ปัญหาการมีหนี้สินจำนวนมาก  บางทีก็ไม่ค่อยต่างกันนะคะ

ใครว่าพวกมีเงินเดือนเยอะ จะไม่สร้างหนี้ พวกนี้ก็สร้างหนี้ได้เยอะกว่าอีก เพราะคิดว่าตัวเองเงินเดือนเยอะ  คือคงน่าจะรอด แต่การมีเงินเดือนสูงก็ทำให้ธนาคารสามารถให้สินเชื่อได้สูงไปด้วย แปลว่ามีหนี้ได้ก้อนใหญ่กว่า เหมือนเป็นอภิสิทธิ์ชนซะงั้น

ช่วงปลายปี ผู้เขียนได้ยินบ่อยค่ะ พนักงานรอบริษัทจ่ายโบนัสสิ้นปี หลายคนนั่งยิ้ม วางแผนว่าจะซื้ออะไรดีนะ มือถือรุ่นใหม่ดีไหม หรือไปเที่ยวต่างประเทศ บางคนบอกจะรีบเอาไปใช้หนี้ก็มี

หลายคนมาคอยแอบมองผู้เขียนด้วย555 ว่ากำลังยุ่งอยู่ไหม  ถ้าดูงานยุ่ง แปลว่าปีนี้น่าจะได้โบนัส บางคนก็มาถามเอาตรงๆเลยค่ะ ว่าปีนี้จ่ายไหม? คือทุกคนรอค่ะ

คือมีช่วงหนึ่งที่ผู้เขียนคิดอยากซื้อบ้านเป็นของตัวเอง อุตส่าห์ไปจองเรียบร้อย แถมจ้างผู้เชี่ยวชาญมาตรวจรับสภาพบ้านก่อนเซ็นสัญญา สุดท้ายไม่ได้ซื้อค่ะ อยากรู้มั้ย...ว่าทำไม

ผู้เขียนมาคำนวณค่าผ่อนรายเดือน กับจำนวนดอกเบี้ย แล้วจำนวนรวมที่ต้องจ่ายเมื่อผ่อนครบ พอคำนวณเสร็จแทบตกเก้าอี้ค่ะ เพราะกลายเป็นว่าบ้านหลังนี้จะแพงขึ้นอีกเท่าตัว เช่น บ้านราคา 3 ล้าน แต่จ่ายเข้าจริงจะกลายเป็นเกือบ 6 ล้าน!!!!!

ต่อให้มี Promotion จ่าย Fix ดอกเบี้ยต่ำๆในช่วงปีแรกๆก็ตาม แต่ยังไงก็โดนดอกเบี้ยกินแทบหมดค่ะ ไหนจะมีเรื่องต้องจ่ายประกันคุ้มครองเครดิต  คล้ายๆประกันสินเชื่ออีก ตอนนั้นเลยโทรไปยกเลิกเลยค่ะ ไม่เซ็นสัญญาแล้ว เงินจองโดนยึดค่ะ แต่ก็ดีกว่าต้องจ่ายเกือบหกล้านนะคะ หรือสองเท่าของราคาบ้านค่ะ

พนักงานธนาคารที่เคยโทรมาเสนอสินเชื่อยังค่อนขอดผู้เขียนเลยว่า คิดอย่างผู้เขียน หมายถึงเอาไปคำนวณอย่างนั้นออกมา คงไม่มีใครซื้อบ้านหรอก  (อ้าวววววว)

ไม่ซื้อก็ดีแล้วค่ะ เพราะไม่รู้ว่าอนาคตหลังจากนั้นมาประมาณ 3 ปี...ผู้เขียนต้อง early retire สิคะ 😅😅😅

จึงอยากจะบอกอีกหลายคนว่า ถ้าเป็นพนักงานบริษัทเอกชน แล้วมีความจำเป็นต้องซื้อบ้าน เวลาโบนัสออก หรือได้เงินก้อนมา ก็ให้รีบเอาไปโปะบ้านนะคะ  คือจะได้ผ่อนหมดเร็วๆ แล้วยอดดอกเบี้ยที่ต้องจ่ายให้ธนาคารมันคำนวณจากเงินต้น ก็จะได้จ่ายน้อยลงค่ะ

ที่พูดมาทั้งหมด...คือทั้งพนักงานบริษัทเอกชน และข้าราชการ  ต่างมีหนี้ค่ะ 

แต่พนักงานบริษัทเอกชนไม่มีบำนาญแบบข้าราชการนะคะ มีแค่เงินกองทุนสำรองเลี้ยงชีพ (ถ้าบริษัทมีให้) กับบำนาญชราภาพจากประกันสังคม เคยลองคำนวณไหมคะว่าพอใช้ไปตลอดชีวิตหรือเปล่า แล้วเงินก้อนนั้นคุณยังต้องบริหารเองอีกต่างหาก

ถ้าไม่รีบโปะหนี้ให้หมดเร็ว แล้วรีบเก็บเงินไว้รองรับชีวิตหลังเกษียณ...แทบไม่อยากคิดเลยค่ะ ว่าตอนแก่จะลำบากแค่ไหน

ส่วนข้าราชการเขามีบำนาญตอนแก่ แบบที่ไม่ต้องบริหารเงินเองซะด้วย ถึงวันก็มีเงินโอนเข้าบัญชีให้ทุกเดือน แต่เขาก็ไม่มีเงินโบนัสก้อนใหญ่ๆมาช่วยโปะระหว่างทาง  ชีวิตเขาก็ยากลำบากตลอดเส้นทางการทำงานเหมือนกันค่ะ  แล้วนี่เส้นทางมันก็แสนยาวไกลนะคะ...กว่าจะถึงวันเกษียณ

บทความนี้ ไม่ได้บอกว่าชีวิตใครดีกว่าใคร หรือ ใครแย่กว่าใคร  แต่พยายามจะบอกว่า...ถ้ารู้แล้วคุณจะบริหารจัดการมันได้ดีขึ้นนะคะ


พนักงานบริษัท...ชีวิตก็ไม่ได้มีความมั่นคงนัก เขาจะให้ออกเมื่อไหร่ก็ไม่รู้  จ่ายสูงจริง แต่ก็พร้อมเตะออกจากเกม ถ้าเกิดอะไรขึ้นมา บริษัทต้องรอด  แต่คุณล่ะ?...เตรียมตัวกันไว้ก่อนดีกว่าค่ะ


หวังว่าจะมีประโยชน์นะคะ....ขอบคุณที่ติดตามอ่านค่ะ




หมายเหตุ: เรื่องจะซื้อบ้านแล้วทิ้งเงินจองนั้นเป็นเรื่องจริงค่ะ ความจริงคืออยากได้บ้านหลังนั้นมาก เสียใจไปเป็นเดือนที่ต้องทิ้งเงินจอง และอดมีบ้านเป็นของตัวเอง ทุกวันนี้ยังเก็บเอกสารเสนอขายกับแผ่นโบรชัวร์ของบ้านหลังนั้นเอาไว้เตือนใจ ว่าในฝันก็อยากได้บ้านแบบนี้ มันเจ็บปวด และควรต้องจำไว้











ตุลาคม 08, 2569

ความสงบเป็นสินทรัพย์อันมีค่า

 


ใครๆก็อยากมีเงิน มีทรัพย์สินเอาไว้มากๆกันทั้งนั้น แต่บางทีของเหล่านั้นยิ่งมีมาก ก็อาจสร้างความวุ่นวายให้กับชีวิตไม่รู้จบ...หากไม่ได้บริหารจัดการให้ดี

ตีกรอบพูดแค่ทรัพย์สินเงินทองที่ได้มาอย่างสุจริต ก็รังจะต้องคอยนั่งเฝ้า และกังวลว่าจะเสียมันไป หรือไม่ต้องหาให้มากขึ้นไปอีก แม้ตัวเองจะได้มาเยอะ บางคนยังต้องหาเผื่อไปจนเจนเนเรชั่นลูก-หลานด้วยซ้ำไป

ราวกับว่าชีวิตที่มีจำกัดของคนส่วนมาก ก็คงหมดไปกับการทำงาน...และหาเงิน

บ่นไปอย่างนั้นค่ะ ตัวผู้เขียนเองเกษียณแต่ยังเยาว์มาตั้งแต่อายุ 48 จนถึงทุกวันนี้ก็ยังต้องคิดเรื่องหาเงินอยู่เลยค่ะ 

เพราะว่า "มี" มันคู่กับ "หมด"

แม้ว่าจะพยายามกอดเอาไว้สุดชีวิตแค่ไหน  สุดท้ายเมื่อมันจากไป หากใจเรายังไม่ปล่อย... คนทุกข์ก็ยังคงเป็น "เรา" อยู่ต่อไปสิคะ

เมื่อมันไปแล้ว เราก็ควรตัดใจค่ะ...แม้ว่าสำหรับผู้เขียนแล้ว มันก็ทำใจได้ยาก 

แล้วนี่ฉันจะหยุดทำงานจริงๆเมื่อไหร่ เพราะยังต้องหาเงินไว้ใช้  อันนี้ก็เคยคิดค่ะ  พอเหลียวดูผู้สูงอายุรอบๆตัว บางคนหูเสื่อมจนแทบไม่ได้ยิน บางคนปวดแข้งขาจนเดินไม่ไหว บางคนก็เป็นโรคร้าย ที่แม้แต่ตัวเองยังช่วยเหลือตัวเองไม่ได้  ตัวผู้เขียนเองก็นึกกลัวๆ อนาคตอยู่ไม่น้อยค่ะ ว่าจะสภาพจะเป็นอย่างไรตอนแก่ตัวกว่านี้

การเคยเป็น HR หรือทำงานด้านบริหารทรัพยากรบุคคลมาก่อน  ทำให้ต้องไปรู้เห็นพฤติกรรมทางการเงินของพนักงาน บางทีต้องจัดโครงการอบรมแก้หนี้ให้พนักงาน หรือที่บริษัทที่เคยทำงานก็มีส่วนในการให้ความรู้ทางการเงิน  ทีนี้ผู้เขียนจึงมีเสาหลักปักมั่นคงมากๆในเรื่องการไม่พยายามเป็นหนี้ จากสิ่งที่เคยได้รู้มาทั้งหมด การใช้จ่ายหลังเกษียณก็เลยมีตัวติดลบน้อยจนเกือบไม่มี  ก็เลยเอาตัวรอดไปวันๆ เดือนๆ ปีๆ พอได้อยู่ค่ะ แค่แบกค่าใช้จ่ายก็อ่วมอยู่แล้ว

ทีนี้นอกจาก "ทรัพย์สิน" ที่พวกเราทุกคนรู้จักและต้องอยู่กับมันไปตลอดชีวิต ยังมีอีกคำหนึ่งที่ฟังคล้ายกัน คือ "สินทรัพย์"

ตอนทำงานผู้เขียนคุ้นกับคำนี้ในแง่ทางบัญชีการเงินค่ะ ใครว่าเป็น HR ต้องมารู้เรื่องบัญชีการเงินทำไม

ขอตอบว่าพอขึ้นไปทำงานกับระดับสูงๆ เขาก็มองเรื่องพนักงานเป็นเรื่อง Budget พวกค่าใช้จ่ายมากกว่าจะมานั่งฟังปัญหาจุกจิกรายวัน ทีนี้ถ้าไม่คุยในภาษาเดียวกันให้ได้ การทำงานก็จะยากลำบากสิคะ

ถ้าให้อธิบายแบบบ้านๆ ทรัพย์สินคือของที่เรา "มี" ส่วนสินทรัพย์คือของที่ยัง "ให้" อะไรกับเราต่อไปข้างหน้า

ฟังแบบนี้แล้วผู้เขียนก็นึกขึ้นได้ว่า สินทรัพย์ไม่จำเป็นต้องเป็นเงินทองเสมอไป ตั้งแต่ออกจากงานมาได้หลายปี ผู้เขียนเริ่มมองว่า "ความสงบ" นี่แหละ คือสินทรัพย์อันมีค่าที่สุดชิ้นหนึ่ง เพราะมันให้ผลตอบแทนกลับมาเป็นเวลา เป็นความคิดที่แจ่มชัดขึ้น และเป็นใจที่ไม่ต้องแบกอะไรหนักเกินไป

แล้วสินทรัพย์ชิ้นนี้ได้มายังไง...

คือพอเรายุ่งกับผู้คนน้อยลง มีเงินน้อยลง อะไรๆที่เคยมีก็ค่อยๆหายไป หมดไป ไม่ว่าจะเป็นคนที่เคยแวดล้อมเราจำนวนหนึ่ง พอไม่ได้อยู่ในสังคมที่ทำงาน ก็ไม่ได้มีใครมาวุ่นวายกับเราค่ะ  เหลือแต่เพื่อนสนิทไม่กี่คน ที่ไม่ว่าเราอยู่ในสถานะไหน เขาก็ยังมีไมตรีกับเราไม่เปลี่ยน

พอชีวิตไม่วุ่นวาย เราก็มีเวลาเยอะในการคิดเรื่องที่มีประโยชน์  เริ่มมองเห็นว่าอะไรเป็น junk แล้วอะไรเป็นสิ่งที่มี value" หรือ "สิ่งที่มีค่า" พอจะเก็บมาไว้ในสมอง

พวกกระแสข่าวโดยเฉพาะในสังคมออนไลน์ ก็ต้องเสพอย่างระมัดระวัง แท้จริงแล้วมันก็เป็นการขายของอะไรอย่างหนึ่งให้ มันคือ content ซึ่งมันก็คือสินค้าที่ creator ต่างๆมอบให้เราโดยมีจุดมุ่งหมายอย่างใดอย่างหนึ่ง ไม่ว่าจะชวนให้เราซื้อของ หรือชวนให้เราเชื่อตามข้อมูลที่เขานำเสนอ

หลายรายมาแบบเนียนๆ ประเภททำเหมือนสารคดี ทำเหมือนข่าว แต่ที่จริงสิ่งที่นำเสนอก็ไม่ได้เป็น Fact ทั้งหมด เคลือบแฝงไปด้วยความคิดเห็น และการพยายามชักจูงให้เราเอนเอียง

บางวันหรือบางช่วงผู้เขียนก็หยุดฟังพวกข่าวอะไรพวกนี้ไปเลยค่ะ 

คือบางช่วงกระแสข่าวก็มีแต่เรื่องด่ากันไปกันมา ฟังแล้วก็จิตตกไปเปล่าๆ พอได้หยุดรับรู้อะไรพวกนี้ซะบ้าง รู้สึกว่ามีความสุขกว่าซะงั้นค่ะ

ในปีๆหนึ่งมีเรื่องราวมากมายเกิดขึ้น ไม่ว่าจะระดับชาติ หรือระดับโลก ส่วนใหญ่ที่เอามาเป็นข่าว ผู้เขียนว่าเรื่องร้ายๆ หรือเรื่องที่ชวนตกใจมันถูกนำเสนอออกมาเป็นจำนวนมากกว่าเรื่องดีๆ

พอมีเรื่องนึงเกิดขึ้น ก็จะช่วยกันขุดข้อมูลเก่าออกมาตีแผ่ ชวนกันตั้งวงวิเคราะห์ถกเถียง กระพือกระแสให้คุกรุ่นอยู่ตลอด แล้วพอมีเรื่องใหม่ ประเด็นใหม่ เรื่องเก่าก็ไม่ถูกพูดถึง แห่กันไปวิ่งตามข่าวใหม่-เรื่องใหม่

มารู้จากการอ่านหนังสือว่ากลไกสมองคนเราถูกสร้างให้จับเรื่องแย่ๆเข้ามาใส่หัวมากกว่าจะเรื่องดีๆ(อ้าว)

ดังนั้นหากว่าเราไม่รู้จักเว้นระยะจากความวุ่นวายซะบ้าง สมองคงจะปั่นป่วน แล้วจิตตก หาความสงบไม่ได้เลยค่ะ

ชีวิตผู้เขียนเริ่มจะเข้าที่-เข้าทาง เมื่อได้สัมผัสกับความสงบที่ตัวเองได้เลือกค่ะ

จากช่วง phase แรกที่เพิ่งหลุดออกจากโลกการทำงานใหม่ๆ  ตอนนั้นตัวเองยังดิ้นรนไม่หยุดหย่อน รู้สึกว่าเหนื่อยใจมากๆ 

พอเข้าสู่ phase กลาง อะไรๆมันเริ่มเห็นแล้ว ว่าอะไรที่มันคงได้แค่นี้จริงๆ พยายามไปก็คงฝืนสังขาร  ก็ต้องมานั่งคิดเอาว่าจะทำต่อ แต่ทำแบบไม่คาดหวังอะไร หรือจะหยุดทำไปเลย

ที่เราเครียด และเหนื่อย คงเป็นเพราะคิดว่าอยากให้อะไรๆมันกลับไปใกล้เคียงกับชีวิตเดิมสมัยทำงาน  ทีนี้มันเป็นไปได้ยาก ทั้งในแง่โลกที่เปลี่ยนเร็ว ผันผวน และมีภัยแบบใหม่ๆเกิดขึ้นอีกต่างหาก

ถามว่าใครสั่งให้เราคาดหวัง? ใครสั่งให้เราต้องมั่งมี

ตอบว่าไม่มี ! 

อ้าว...ก็ตัวเราเองนี่ละ ที่บอกตัวเอง ว่าฉันจะต้องเป็นอย่างนั้นอย่างนี้

ถ้าอยากทุกข์น้อยลง ก็แค่หยุดที่ตัวเอง (ใช่ไหม)

คิดเอง เออเองค่ะ แล้วก็ลืมไปว่าตกลงใครที่สร้างความทุกข์ให้...มองตัวเองก่อนเลยค่ะ


อืม พอชีวิตสงบ ก็เริ่มมองอะไรออกขึ้นมาสิคะ


ว่าแล้วก็เดินหน้าต่อไปค่ะ...ชีวิต


ขอบคุณที่ติดตามอ่านนะคะ




ตุลาคม 01, 2569

มีทุกอย่าง-แต่ไม่มีความสุข

 


ผู้เขียนนึกอยากเล่าเรื่องนี้ขึ้นมา หลังจากได้ไปพบปะพูดคุยกับเพื่อนคนหนึ่งค่ะ

เขาเพิ่งจะถูกบีบให้ลาออกจากงานในขณะที่อายุย่างเข้าเลข 5 แล้ว เล่าคร่าวๆว่ามีความขัดแย้งทางความคิดกับหัวหน้าในเรื่องทิศทางการทำงาน  เขาก็เลยตัดสินใจลาออก ดีกว่ามาทำงานด้วยความลำบากใจ

วันที่เกิดเรื่องเขาก็โทรมาบอกผู้เขียน ว่าจะลาออกแล้ว เรื่องราวรายละเอียดจะเอาไว้เล่าให้ฟังวันหลัง ประมาณว่าคงจะรอให้ทุกอย่างเรียบร้อยก่อนน่ะแหละค่ะ

และแล้วเวลาก้อผ่านไปนานร่วม 4 เดือน ผู้เขียนถึงได้มีโอกาสเจอหน้าเขาซะที

ที่จริงเขาก็ดูสดชื่นกว่าแต่ก่อน คือหน้าตาไม่ค่อยเคร่งเครียดเหมือนสมัยยังทำงานค่ะ ทว่า...แต่ละอย่างที่เขาระบายให้ฟัง ฟังแล้วทำให้รู้ว่า เขายังคงจำบรรยากาศการถูกบีบคั้นต่างๆนานาที่เคยเจอมาได้เป็นอย่างดี  ทั้งที่ผ่านมาตั้งสี่เดือน ยังเข้าใจว่าเขาจะดูดีกว่านี้เลยค่ะ

สี่เดือนคงยังเป็นแผลทางใจที่สดใหม่อยู่สินะ

เขายังเชื่อว่ามีคงมีการวางแผนให้เกิดเหตุการณ์แบบนี้  คือที่ทำงานคงจงใจอยากให้เขาอึดอัดจนต้องออกปากออกมาเองว่าขอลาออก

ผู้เขียนได้แต่นั่งฟัง  คือความที่เคยทำงานเป็น HR มาตลอดหลายปี ก็เข้าใจได้เป็นอย่างดีค่ะ ว่ารายนี้เกิดอะไรขึ้นบ้าง คือเบื้องหลังของเรื่องก็มีอยู่  เล่าให้ฟังย่อๆนะคะ

เพื่อนคนนี้เข้าทำงานในตำแหน่งหนึ่งในองค์กร ด้วยเงินเดือนที่ค่อนข้างจะสูง  ด้วยการถูกชักชวนจากคนในวงการให้เข้ามาร่วมงานกัน เพราะในขณะนั้นตำแหน่งงานลักษณะนี้หาคนทำได้ค่อนข้างยากอยู่ค่ะ 

ต่อมาประมาณหนึ่งปีเขาก็ได้รับการทาบทามจากอีกองค์กรให้ไปร่วมงาน  ให้เงินเดือนที่สูงกว่า ทีนี้ก็เลยมาขอลาออกเพื่อย้ายไปที่ใหม่

ความที่องค์กรเก่าจะเดือดร้อนหนัก หากขาดความรู้ความชำนาญของเพื่อนคนนี้ ก็เลยดึงให้อยู่ต่อ ด้วยการยอมไปร้องขอกับผู้บริหารระดับสูงให้ขึ้นเงินเดือนสู้กับอีกองค์กรที่มาชักชวน

ฟังถึงตรงนี้เหมือนจะเดาได้ใช่ไหมคะ ว่าบุญหล่นทับใส่หัวเพื่อนตูมใหญ่5555 สรุปไม่ต้องลาออกไปเสี่ยงในที่องค์กรใหม่  แถมยังได้เงินเดือนขึ้นมาอีกเยอะ แหม...เป็นใครก็คงว่าโชคดีสิคะ

ต่อมาค่ะ  หลังจากเพิ่มเงินเดือนให้แล้ว  ที่องค์กรเก่าก็เพิ่มทั้งงาน เพิ่มทั้งความรับผิดชอบให้  หาลูกทีมมาเป็นผู้ช่วยให้อีก 1 คน ตั้งแผนกให้อีก  จะได้ให้สมน้ำสมเนื้อกับเงินเดือนที่อุตส่าห์เปย์ให้ล่ะค่ะ

สองปีผ่านไป, อะไรๆชักจะเริ่มไม่สวย เพราะงานใหม่ที่ได้รับมอบหมายมา เพื่อนคนนี้ทำไม่ได้

...คือเขาไม่ถนัดเรื่องงาน paper, งานวิเคราะห์ต่าง ๆโดยเฉพาะเรื่องการใช้คอมพิวเตอร์ การใช้ระบบต่างๆ เขาไม่ถนัดเลยค่ะ  ที่เขาโดดเด่นมักจะเป็นงานภาคสนาม คือออกไปพบลูกค้า  ออกไปเจรจาต่อรอง อะไรประมาณนี้

ทีนี้ระดับเงินเดือนที่ได้มาน่ะ มันสูงระดับเงินเดือนผู้บริหารนะคะ ใครจะมาปล่อยให้เงินเดือนขนาดนี้ แล้วมานั่งทำงานในระดับ Operation ทั่วๆไปได้ล่ะ 

เท่านี้ยังไม่พอ เมื่อปริมาณงานมันเยอะมากขึ้นเรื่อยๆ แต่ใช้ระบบไม่เป็น มีผู้ช่วยให้ 1 คน แต่สอนงานลูกทีมไม่เป็นอีกต่างหาก คือแกน่าจะเก่งในการเป็นผู้เชี่ยวชาญ คือทำงานคนเดียวค่ะ  แต่ถ่ายทอดสิ่งที่ตัวเองทำให้คนอื่นทำตามไม่เป็น ทำให้งานมันไม่ลดลง คือยิ่งทำก็ยิ่งงานไม่เสร็จ

เจอหน้าพบปะเขาทีไรเขาก็บอกว่าเครียดงาน ทำงานไม่ทันอยู่เสมอ จนความดันขึ้น ต้องหยุดพักเพราะปวดศีรษะ

พอถึงรอบการประเมินลูกทีม  แกก็เขียนบรรยายหรือสาธยายไม่เป็นว่าควรจะบอกลูกน้อง หรือเจ้านายอย่างไรว่าผลการปฎิบัติงานเป็นอย่างไร 

ฟังแล้วเริ่มจะเหมือนหนัง Horror ค่ะ 

คือแบบนี้ผู้เขียนก็เดาอนาคตเอาไว้ในใจได้เลย  เขาก็เคยโทรมาเล่าให้ฟังด้วยว่าที่ทำงานหาคนมาสอนคอมพิวเตอร์ให้เขา คือ โปรแกรม Excel นั่นละค่ะ เขาก็เขินๆว่าอายุปูนนี้แล้วยังจะต้องมาเรียน เด็กรุ่นหลังมันไปไกลแล้ว (โว้ย)

ปากก็ได้แต่บอกว่าพยายามนะ คือ skill การใช้พวกโปรแกรมนี่มันเป็นเรื่องมาตรฐาน ตำแหน่งขนาดนี้ต้องทำได้ ไม่งั้นจะทำงานไม่ทัน ถ้าไม่ใช้เครื่องมือช่วย

คือการทำงานที่สำคัญไม่ทันกลายเป็นปลายเหตุ  เพราะเกิดเรื่องทันที่ที่พลาด timeline บางอย่างไปจนกระทั่งบริษัทเสียหาย

สุดท้ายก็ต้องลาออกเพื่อแสดงความรับผิดชอบ 

เขาก็ทำถูกแหละค่ะ แล้วเป็นใครก็คงต้องทำแบบนั้น...

หลังการลาออกมาได้สี่เดือน เขาก็บอกว่าสบายดี กลับไปอยู่บ้านซึ่งมีกิจการทำสวนของครอบครัว เอาเป็นว่า  ไม่มีอด กินดีอยู่ดีแน่นอน มีบ้านอยู่ มีรถขับที่ปลอดหนี้แล้ว มีคอนโดที่ยังหนี้ค้างกับธนาคาร แต่เขาก็ดูไม่ได้ทุกข์กับหนี้ก้อนนี้เลย อย่างเก่งเขาก็บอกว่าแค่ขายทิ้ง เขาไม่ได้ติดใจอะไร

เออ...ฟังดูก็ไม่น่ามีปัญหานะ ไม่ได้ทุกข์เกี่ยวกับเรื่องหนี้ หรือเรื่องเงินสักเท่าไหร่

พอคุยๆไปสักพัก ก็พอจะเข้าใจได้ว่าเขาอยากได้งานทำ  งานที่ทำให้เขาไม่ต้องอยู่บ้าน ได้ไปโน่นไปนี่เรื่อยๆ ซึ่งก็เหมือนงานเดิมที่เขาเคยทำแหละค่ะ คือเขาจะต้องออกต่างจังหวัดตลอด 

เขาไม่อยากอยู่บ้านเพราะลำบากใจ  เห็นกิจการที่ครอบครัวทำอยู่ก่อน แล้วตัวเองก็เหมือนไม่มีบทบาทอะไร ครั้นจะไปมีบทบาทตอนนี้ ก็กลัวเขาจะว่าเอา เพราะก่อนหน้านี้ไม่เคยมายุ่ง...อะไรประมาณนี้แหละค่ะ

สรุปว่า...บ้านก็เลยไม่อยากอยู่ ทั้งที่มีบ้านอยู่ คือคงรู้สึกแปลกแยก ไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งประมาณนั้น

จะทำอย่างไรดีคะ  เขามีทุกอย่าง แต่ก็ดูยังไม่มีความสุข...

ผู้เขียนก็ได้แต่เป็นผู้ฟังที่ดี (ต่อไป) นึกในใจว่ามนุษย์นี้หนอ...ช่างหาความสุขได้ยากแท้  

ที่จริงไม่ต้องทำงานให้เขาโขกสับ  แต่มีกิน มีบ้านไม่ต้องเช่า แค่นี้สำหรับผู้เขียนก็ว่าน่าจะมีความสุขได้ละนะ  เขาอาจยังต้องการทำงาน เพราะยังต้องใช้เงินแหละค่ะ 

การไม่มีงาน ไม่ว่าจะเป็นงานที่เป็นเจ้านายตัวเอง หรือการไปเป็นลูกจ้าง ทั้งหมดนี้การทำงานทำให้คนเรามีเป้าหมาย มีหน้าที่อะไรบางอย่าง นั่นทำให้เรารู้สึกว่า เรามีความ "เต็ม" สินะคะ 

พอหลุดจากระบบ เช่น การออกมาว่างงาน ทำให้เรารู้สึกว่าเคว้งขึ้นมาทันที เพราะวันๆไม่รู้จะทำอะไร  รายได้ก็ไม่มี

เพื่อนคนนี้ วันๆก็ไปบ้านคนนั้นที คนนี้ที ไปอยู่วันสองวัน แล้วก็ไปหาที่ใหม่ๆ เหมือนคนไม่มีบ้าน  ที่จริงเป็นปัญหาทางใจมากกว่าจะเป็นปัญหาเชิง physical 

ทำอย่างไรจะช่วยเขาได้  จะเอาเป้าหมายยัดใส่มือใครสักคนแล้วให้เขาเดินอย่างที่เราคิดให้...! จะทำได้เหรอคะ !

เป้าหมายต้องผลิบานออกมาจากตัวคนนั้น ผ่านการตระหนักรู้ หรือ learning หรือค้นพบอะไรบางอย่างด้วยตนเอง และในเวลาที่พร้อมค่ะ ย้ำว่า...เวลาที่พร้อม ซึ่งของคนแต่ละคนก็ต่างกันไปอีก

ก็หวังว่าเขาจะค้นพบในเร็ววัน

เอาใจช่วยค่ะ

เล่าให้ฟังเพื่อชวนให้คิด ว่าวันใดวันหนึ่งหากเกิดขึ้นมา...จะได้เป็นอุทาหรณ์นะคะ ทุกคนเรียนรู้จากชีวิตคนอื่นได้เสมอค่ะ






ขอบคุณที่ติดตามอ่านกันนะคะ





กันยายน 23, 2569

วาดไปเถอะ | คิดแล้วทำเลย

 


หลังจากฝนตกทุกวันในช่วงนี้กำลังจะผ่านไป  วันสองวันมานี่ก็เริ่มจะมีแสงแดดให้เห็นบ้างแล้วค่ะ ผู้เขียนจึงได้โอกาสนำสมุด sketch ออกไปถ่ายรูปกลางแจ้งเสียที

ชีวิตส่วนใหญ่ผู้เขียนวนเวียนอยู่แต่ในห้องทำงาน และรู้สึกเครียดกับข่าวสารบ้านเมืองที่ทุก channel พูดเรื่องน้ำท่วมกันทุกวัน ไม่พูดเปล่าค่ะ เริ่มจะมีการตั้งวงถกเถียง เชิญคนนั้น-คนนี้มาร่วมกันวิเคราะห์ต่างๆนานา ทั้งคนที่น่าจะไม่ได้เชี่ยวชาญเรื่องน้ำ แต่อาจจะเป็นคนวงนอก เข้ามาร่วมการติติง เหน็บแนม และก่นด่า ยิ่งทำให้บรรยากาศหนักอึ้งมากขึ้นไปอีก แบบนี้คงเรียก rating หรืออย่างไรกัน?

บ้านผู้เขียนเองอยู่ในโซนที่รับผลกระทบ แต่พอดีปีนี้รอดตัวไปอีกปีค่ะ คือไม่ได้ท่วมหนักเหมือนปี 2554 ที่ต้องซื้อเรือมาพายกันในบ้าน ทว่าพอผ่านไป 15 ปี เรือถูกวางพิงไว้หลังบ้านไม่ได้ใช้ ที่บ้านก็เพิ่งจะขนไปให้บ้านญาติที่เขาอยู่ติดแม่น้ำเมื่อต้นปี  สรุปว่าตอนนี้ไม่มีเรือแล้ว  หรือว่าต้องไปซื้อมาไว้อีกดีไหมนะ คืออย่างน้อยควรต้องมีติดบ้านไว้จริงๆ

ผู้เขียนรู้สึกไม่ค่อยจะสบายใจเท่าไหร่ ก็เลยหันมานั่งวาดรูปอีกตามเคย วาดออกมาแล้วก็ดูว่าเส้นสายมันออกจะมั่วๆ แต่พยายามวาดไปอย่างอิสระที่สุดค่ะ  ไม่คาดหวังให้สวย หรือให้ดูออกว่าอะไร5555 

ทีแรกหน้าที่เห็นในภาพก็มีภาพสีมั่วๆปาดไปๆมาแหละค่ะ  เพิ่งจะเอามาใส่เส้นลงไปทีหลัง โดยจินตนาการเล็กน้อยว่าจะทำให้เห็นเป็นป่า เพราะโทนสีเดิมมีเขียวๆอยู่ มีป่าแล้วก็ควรจะมีสัตว์สักหน่อยค่ะ  เติมกระต่ายลงไปหนึ่งตัว  เห็นหูแบบนี้ต้องกระต่ายแน่  ไม่ใช่แมว...ฮ่าาา

ว่าแต่ว่าถ่ายภาพด้วยแสงธรรมชาติ หรือแสงแดดด้วยกล้องใหญ่นี่มันออกมาสวยดีนะคะ คำว่ากล้องใหญ่ของผู้เขียนคือ กล้อง DSLR ไม่ใช่กล้องมือถือ เอามาปรับแสงอีกเล็กน้อยใน Photoshop Lightroom ก็ทำให้ภาพออกมาดูมีสกุล มีระดับขึ้นมาทีเดียว อิ อิ


กว่าจะเข้าใจคำว่า "ถ่ายรูปเป็น" ก็ใช้เวลาหลายปีเลยค่ะ เหมือนกับหลายสิ่งอย่างในโลกนี้ เกิดมาก็ทำไม่เป็นมาตั้งแต่เกิด ต้องมาฝึกเอา บางทีอุตส่าห์ไปเข้าคอร์สกับชาวบ้านเขาก็ยังทำไม่เป็นอยู่ดี  ไม่เข้าใจว่าตัวเองไม่เข้าใจอะไร สุดท้ายมาเริ่มเข้าใจก็ตอนช่วงหลังเกษียณออกมาแหละค่ะ อาศัยดูจากคลิปใน Youtube แล้วมาทดลองด้วยตัวเอง มันยากตรงที่ถ้าสงสัยขึ้นมาก็ไม่รู้จะถามใคร ถือการตั้งคำถามแบบคนไม่รู้นี่มันก็ยาก พวก Beginner มักไม่เข้าใจศัพท์แสงวิชาการ จะไปถามคนที่เขาเก่งๆแล้วก็ถามไม่ถูก

ช่างเถอะ เมื่อมันผ่านไปแล้ว คือลงมือทำแล้วจะรู้ไปเอง นี่ก็เลยวาดไปเถอะ วาดๆไป ไม่ได้คาดหวังว่าจะสวย แค่ทำแล้วรู้สึกดี

ยังไม่รู้เลยว่าชีวิตวันข้างหน้าจะเป็นอย่างไร  เขาว่ากันว่าอีกหน่อยกรุงเทพจะจมน้ำ แล้วทีนี้จะอยู่กันอย่างไร คิดแล้วก็ปวดหัว จะหนีทันไหมเนี่ย อ้าว...ไหงกลับไปเรื่องน้ำท่วมอีกจนได้

กลับไปเรื่องวาดรูปค่ะ  รูปที่เห็นใช้สี Acrylics ร่วมกับปากกา Brush Pen ที่ซื้อกองไว้จนฝุ่นจับ โชคดีที่เปิดฝาออกมาแล้วยังใช้ได้ คือมีบางแท่งสีแห้งหมดแล้ว น่าเสียดายที่ทิ้งไว้นานไม่ได้ใช้ ความที่ว่ามีอุปกรณ์พวกนี้อยู่จำนวนมาก ใช้ไม่ทัน แต่มีไว้ก็รู้สึกดี (อมยิ้ม)

ว่าแล้วที่ผู้เขียนเคยถูกครหาจากพี่ที่ทำงานคนหนึ่ง (ที่ชอบวาดรูปเหมือนกัน) ว่ามีอุปกรณ์เยอะจนไปเปิดร้านขายเครื่องเขียน หรือพวกอุปกรณ์ศิลปะก็น่าจะเหมาะนะ คือเวลาไปซื้ออะไรใหม่ๆมาพี่เค้าก็เอามาอวด เพราะเป็นคอเดียวกัน พูดกับคนอื่นแล้วเขาฟังไม่รู้เรื่อง

เป็นชีวิตสมัยทำงานในอีกแง่มุมที่มีความสุขค่ะ ไม่เคยคิดเลยว่าวันหนึ่งผู้เขียนจะต้อง early ออกมาตั้งแต่อายุไม่ถึง 50 เลยด้วยซ้ำ ชีวิตเป็นสิ่งคาดเดาไม่ได้ใช่ไหมคะ

นั่นละค่ะ ถึงได้บอกว่า คิดอะไรแล้วให้รีบทำเลย เพราะไม่รู้ว่าชีวิตจะเล่นตลกเมื่อไหร่ พลิกฟ้า พลิกดิน เผลอๆแค่ข้ามคืนชีวิตก็อาจเปลี่ยนไปไม่เหมือนเดิม

อะไรที่ไม่เคยเกิด กลับเกิด เช่นคนที่บอกว่าปี 2554 น้ำไม่ได้ท่วมบ้าน แต่ปีนี้ 2569 ทำไมท่วม (วะ)

แล้วชีวิตจะไปต่อยังไงดี...

ทิ้งท้ายเอาไว้ตรงนี้ล่ะค่ะ  ว่าต้องกลับไปคิดต่อ


ขอบคุณที่ติดตามอ่านกันนะคะ